Wonen in Mumbai: “Niets te zien in Byculla ?”

Schijn bedriegt in de grootste stad van India

Deel dit artikel:
Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

“Why would you move to that place, there’s nothing there!” Een blik vol ongeloof. Ik sta te praten met een geslaagde Indische advocaat en de echtgenoot van een Vlaamse ex-pat. We zitten in hun gerieflijke appartement in Bandra, de chique wijk van Mumbai. We hebben er net drie maanden gewoond en staan nu op het punt om te verhuizen naar Byculla, een arme wijk aan de andere kant van de uitgestrekte miljoenenstad. Voor Ravi een totaal onbegrijpelijke keuze. Wij zijn toch Westerlingen, wij houden toch van luxe. We voelen de twijfel knagen. Als een geboren en getogen Mumbaikar Byculla afraadt, kunnen twee nieuwkomers dan niet beter zijn advies volgen?

Bandra

Een chique straat in Bandra waar Bollywoodsterren wonen

De beste cafés en restaurants vind je in Bandra, en bovendien wonen ook de Bollywoodsterren daar. Dat klopt inderdaad, hun grote villa’s zijn ons zeker niet ontgaan. We gaan graag en vaak eten in de hippe eettenten van Bandra, waar het ons wel eens overkomt dat we naast een bekende acteur zitten. Al hebben we dat alleen door als iemand er ons attent op maakt. Bollywood mag dan de grootste filmproducent ter wereld zijn, buiten India kent niemand hun vedetten…

Maar goed, Mumbai is een gigantische stad en we wilden ook wel eens een andere kant zien. Uit onze cocon, nieuwe horizonten, op zoek naar de essentie, enz. En verschillend is Byculla zonder twijfel. Wij dachten dat Bandra erg druk, lawaaierig en vuil was. Het bleek een rustig dorp in vergelijking met Byculla.

Een circusartieste aan het werk in Byculla

Een circusartieste aan het werk in Byculla

Als je uit het station van Byculla stapt, zie je meteen de opvallende fly-over (ik weet nog altijd niet of dit een juist Engels woord is), een gigantische brug om het autoverkeer sneller van de éne kant van de stad naar de andere te loodsen. Jij rijdt als het ware over de stad. Al snel zouden we merken dat zo’n brug niet alleen handig is voor automobilisten. Ruimte is schaars in Mumbai en elk beschikbaar plekje moet benut worden. En zo ontdekken we dat er hele gezinnen op de middenberm onder die fly-over wonen, amper twee meter breed. We zien hoe mensen er slapen, zich wassen, hoe ze er eten koken op kleine vuurtjes en hoe de kinderen na schooltijd naar ‘huis’ komen – netjes in uniform overigens. Incredible India !

Net omdat Mumbai zo’n drukke miljoenenstad is, is het een verademing dat Byculla een dierentuin heeft. Eigenlijk is het vooral een mooi park met veel groen. Want voor de dieren hoef je er niet meteen naartoe te gaan. Veel lege kooien gezien, dat wel, en voorts een paar tamme olifanten, veel apen, exotische vogels en een paar runderen. Op zich allemaal niet zo spectaculair. En toch keken de bezoekers hun ogen uit. Omdat in deze wijk zo weinig blanken komen, stonden er op een bepaald meer mensen naar ons te kijken dan naar de beesten. En dan kijken Indiërs niet, ze staren. De dappersten worden door vrienden dichterbij geduwd om je aan te spreken. Al komen ze niet veel verder dan “How are you” en “Which country, sir ?” Ons antwoord (“Belzium”) gaan ze dan doorgeven aan hun vrienden, die op een veilige afstand zijn blijven staan.

De dierentuin van Byculla

Rani Bag, de dierentuin van Byculla. Veel kooien zijn verlaten.

Byculla heeft ook een haven: Darukhana. Een vreemde, bijna apocalyptische plek. Langs de weg er naartoe wonen de arbeiders met hun hele gezin in op elkaar gestapelde hutten. Ik probeer af en toe discreet naar binnen te kijken, maar veel ruimte kan daar onmogelijk zijn. Daarom zie je ook hier hoe mensen zich wassen en hun eten koken op straat, voor de hut en naast een toeterende file.

We komen dichter bij het water en ik hoor een onheilspellend geluid van metaal op metaal. Alsof een immens stalen monster net is wakker geworden en honger heeft. En dan zien we waar dat geluid vandaan komt. Indiërs zijn meester-recycleerders en in een gigantisch droogdok worden afgedankte schepen helemaal uit elkaar gehaald. Elke schroefje, elke metaalplaat, alle machine-onderdelen worden apart gelegd.

Darukhana

Aan de haven van Darukhana

Er liggen verschillende gigantische verroeste schepen en het is mij niet duidelijk hoe ze die tot daar hebben gekregen. Om een beter overzicht te krijgen, kruipen we op een soort berg, waarvan we plots door hebben dat die volledig uit afval bestaat. Alsof hij wil tonen dat deze plek inderdaad volledig uit rotzooi bestaat, komt een Indische man op een paar meter van ons staan om in het afval te pissen. De urine loopt langzaam naar beneden, waar zijn makkers aan de schepen werken. De brandende zon doet de rest.

We besluiten helemaal naar het water te lopen. Dat ligt aan het eind van sloppenwijk die op een pier is gebouwd. Opnieuw alle blikken op ons gericht. Niet vijandig, veeleer nieuwsgierig. Een enthousiaste man komt ons omhelzen, alsof wij halfgoden zijn die hem het grote geluk zullen brengen. Een beetje onwennig luisteren we naar zijn redevoering, die we niet verstaan, en wrijven dan maar – als beleefd maar knullig antwoord – over het hoofdje van zijn zoon.

Aan de haven van Darukhana

Aan de haven van Darukhana

En aan het water zelf wacht ons nog een verrassing. Hoewel ik wist dat het gebeurde, dacht ik dat het iets discreter in zijn werk ging. Maar nee, het is zeer zichtbaar en niet eens weggestoken achter een rots of een boom. Op de grote keien van de kaaiwal zitten zeker vijf mannen hun behoefte te doen. Het zeewater gebruiken ze om hun kont schoon te spoelen. Tussen de rotsen zie ik nog meer verdroogde uitwerpselen liggen, te wachten tot het vloed wordt en de zee haar werk zal doen. Wie heeft er in godsnaam een toiletpot met doorspoelsysyteem nodig ?

Het doet je nadenken over je manier van leven. Over hoe het moet zijn om hier als kind op te groeien. Of als kind van een arbeider naar hier te komen om in zo’n hut langs de weg naar de haven te wonen. Dan heb ik het nog niet over meisjes. Die kunnen waarschijnlijk pas ’s nachts in alle veiligheid hun behoefte hier komen doen. Veel vragen en weinig antwoorden. Maar het laatste wat ik over Byculla kan zeggen, is “there’s nothing there !”

Byculla

In Byculla lijkt iedereen voortdurend aan het werk

Foto’s: Pascal Laureyn

Deel dit artikel:
Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*